Atlet Teri Alır Mı? Yani, Gerçekten?
Bunlar benden önce de soruldu, ama ben cevap vermek istiyorum. İnsanlar nereye kadar “atlet teri alır mı?” sorusuyla boğulabilir ki? Gerçekten merak ediyorum. Kardeşim, bu soru beni düşündürttü, ama ne kadar düşündürecek? İzmir’de yaşayan, 25 yaşında, espri yapmayı seven ama her zaman biraz fazla derin düşünen bir adam olarak, bu konuda ciddi bir yazı yazmaya karar verdim. Hani diyorlar ya, “Otur bir kafede, bırak kafanı duvara vur, bir şeyler çıkar.” İşte öyle oldu. O yüzden hazır olun, çünkü bu yazı hem komik hem de düşündürücü olacak!
Atlet Teri: Biri Bunu Sormaya Neden Cesaret Etti?
Bunu soran kimseye kötü gözle bakmıyorum. Herkesin bir merakı vardır, değil mi? Ama gerçekten soruyu soran kişi, odada yalnız mıydı? O an kimseye bir şey sormayacak kadar sıkılmış mıydı? Yoksa birileri atlet giyerken içindeki terin nasıl olur diye kafasında kurgular mı yapıyordu? Kim bilir… Ama bu kadar derin soruların ardında, toplumun her zaman azıcık esprili bakış açısı olduğunu da kabul edelim.
Bir gün, bir kafede arkadaşımın “Atlet teri alır mı?” sorusunu duyduğumda, önce şaka mı yapıyor diye düşündüm. Ama baktım, ciddiyet var. O zaman birden içimdeki “felsefeci” devreye girdi. “Yani, ter… Ama nasıl bir ter?” diye sorgulamaya başladım. “İnsan teri mi, yoksa o taze, yazın sıcağında yorgunluktan terleyen bir ter mi?” Hayır, gerçekten… Bu sorunun felsefi yönü var.
Hadi Şimdi, Ter Olayına Derinlemesine Bakalım
Terlemenin binbir çeşit hali var. Zaten birinin teri ötekini almaz, neyse ki. Yani, atlet teri… Düşünsenize, gündüz sıcağında bir sokağa çıkmışsınız. Ne yaparsınız? Hemen terlersiniz. Çevrenizdeki herkesle bir ortak paydada buluşursunuz: Ter! Sıcak hava, sıkı bir yürüyüş, sonra teri atma çabası… Ama atletin içinde ter biraz daha farklı.
Birçok insan, atletin sadece içindeki hava alan bir giysi olduğunu ve zaten teri emeceğini düşünür. Ama doğruya doğru, atlet gerçekten “atlet gibi” duruyor. Çoğu kişi “Bir şey olmaz, zaten sadece üstümde atlet var” diye düşünüyor. Ama bir yandan da gözleri terin birikmesine odaklanıyor. Durumun hiç de öyle masum olmadığını fark ettiğinizde, bu yazıyı okumaya devam edeceksiniz.
Atlet ve Ter Arasındaki İlişkiyi Derinleştirelim
Düşünün, sıcak yaz günlerinde İzmir’de dolaşıyorsunuz. Bir yanda güneş, bir yanda denizin serinliği, bir yanda da sizin sırtınızdaki atlet… Ter, kaçınılmaz! Şimdi bu atletin üzerinde biriken teri almanın hikayesini yazalım:
Sıcaklık: İnsanın doğal hali zaten sıcaklığı kabul etmek… Ama yazın 40 derecedeki teri almak gibi bir misyonunuz olduğunda, o terin hızla birikeceğini düşünürsünüz.
Atlet: Kafanızda hayal edin, atletin içine terin ne kadar hızlı bir şekilde girdiğini. İyi bir atletin terle ilgili olarak yaptığı iş, aslında size birkaç saniye kolaylık sağlamak. Ama gerçek şu ki, atletiniz ne kadar kaliteli olursa olsun, o ter yavaşça dokuya nüfuz eder.
Yani, atletin teri “alması” demek, aslında terin dışarı çıkmasına yardımcı olması demek. O yüzden “atlet teri alır mı?” sorusu biraz anlam kaymasına uğramış olabilir.
Bir İç Ses Olarak: “Hayır, Almaz!”
Düşüncelere daldım. Yavaşça bir iç ses duyuyorum: “Hayır, almaz! Alsa ne olur?” Belki atletin görevi, “terin evini” yapmak. Atleti sıktıkça, teri içeri hapsedersiniz. Ama terin özgürlüğü kaçınılmazdır; ne kadar ev yaparsanız yapın, sonunda çıkacaktır. Hani anlatan çok olur, “O ter atletin içinde zaten durur, ama asla kaybolmaz!” İşte bu kadar. Ter, özgürlüğü bulduğunda, atletin ne kadar emici olduğunun bir önemi yoktur.
Bir bakıma atlet de olsa, ter de olsa, bu bir oyun. Atletin ne kadar çok teri “toplayabileceği” sınırda bir yerdeyiz. Ama şunu söylemeliyim ki, her şeyin bir sınırı vardır. Atlet teri almıyor, sadece terin özgürlüğüne bir yol açıyor.
Atlet Teri: Şehirde Bir Gün
Bir gün, yazın bunaltıcı sıcaklığı altında bir kafede arkadaşımın yanına oturdum. Kafede her şey sakin, fakat atmosferdeki ter kokusu bir başka. İçimde ter ve atletin mücadelesine tanıklık etmeye başladım. İç sesim bir kere daha devreye girdi:
İç Ses: “Yine başladın değil mi? Gerçekten ter meselesine mi takıldın? Başka konu yok mu?”
Ben: “Ama… Ter! Bu bir felsefi soru. Atlet ter alır mı? Bunu düşünmek lazım.”
İç Ses: “Almaz, almaz, hadi be, kalk bir çay iç. Hem teri de sil!”
İç sesim tam anlamıyla bana “atlet” gibi davranmayı öğretti. Sonra fark ettim, hayatımda ter her zaman özgür olmalıydı, atletler de bu özgürlüğü engelleyemezdi.
Sonuç: Atlet Teri Almaz, Ama Bir Anlamı Vardır
Sonuçta, atletin teri alma kabiliyeti yoktur. Yani, atlet tıpkı bir engel gibi çalışır, ancak terin kendisi bir şekilde o engeli aşar. Atletin üzerine gelen ter, sonunda dışarı çıkar. Atletin rolü, sadece teri geçici olarak barındırmaktır. Eğer terin birikmesini engelleyebilseydik, o zaman belki de ter sorusunun cevabı bambaşka olurdu. Ama şunu unutmayalım: Terin kendi hayatı var, ve biz ona engel olamayız.
Atlet teri almaz, çünkü ter alması gereken bir şey değil; o, sadece var olmak ister. Bunu kabul etmek gerek. Atletin içinde her şey birbirine karışsa da, biz yine de teri özgür bırakmalıyız.
Yani evet, soruya dönelim: Atlet teri almaz mı? Hayır, almaz. Ama terin hikayesi asla bitmez, o hep yolunda devam eder.